«حکایت تندیس» در آلبوم جدید ارکستر معاصر پارس

به گزارش موسیقی نو به نقل از خبرنگار مهر، «حکایت تندیس» عنوان یکی از جدیدترین آلبوم‌های موسیقی به آهنگسازی و رهبری ارکستر علی رادمان است که طی روزهای اخیر مشتمل بر اجرای قطعات منتخب کنسرت «حکایت تندیس» ارکستر معاصر پارس منتشر شده است.

«حکایت تندیس» برای ارکستر، گروه کُر، امواج الکترونیک و راوی، «آرگیومنت» برای ارکستر کوبه‌ای، گروه سازهای ایرانی و اصوات الکترونیک، «سیاه مشق» برای ارکستر و گروه کر، «مثنوی» برای سنتور، ارکستر، گروه کر و سیگنال‌های الکترونیکی، «نگاهی به کنسرت گذشته» عنوان قطعاتی هستند که در این آلبوم برای شنوندگان ارائه شده‌اند.

علی رادمان در توضیح برخی از قطعات این آلبوم موسیقایی نوشته است:

قطعه «حکایت تندیس»: بر اساس طرحی است روایی، که پس از نگارش متن، به رشته موسیقی درآمد، محتوای روایی این قطعه، انتزاعی و سمبلیک بوده و دارای ساختاری چند بخشی است و در واقع تداعی معانی متنی است. دراماتیک درباره انسان دورافتاده، از اصل خویش، قصه‌ای آهنگین، از منظری لطیف و پاک سیرت، که در دامنه کوه زندگی می‌کند و در قرون متمادی بافنده بوریای بی رنگی به نقش هستی است. او همواره در دل کوهساران، آوایی عاشقانه را ترنم می‌کند که همچون اکسیر حیات جان بخش است. او چشم انتظار رهگذرانی است که با آوای آسمانی اش هم‌صدا کردند و با این هم آوازی به پیکره او حیات بخشند. اما در طول گذشت قرن‌ها، هم آوایی انسان‌ها با او کمتر و کمتر شد تا در نهایت، این منظر لطیف به تندیسی مبدل شد و به افسانه‌ها پیوست. این قطعه در فضایی مشتمل بر تلفیق طیف‌های صوتی از یک فضای غیرمتمرکز نتال به سمتی مرکزیتی حرکت می‌کند که دریافتی چند صدایی معرفی می‌شود و در طول سه بخش پیاپی به نقطه آغازین باز می‌گردد. در این قطعه در کنار رنگ آمیزی سازهای ایرانی، از ترکیب‌های اصوات در سازهای ملل و ارکستر سمفونیک در کنار گروه کر استفاده شده است.

«آرگیومنت»: به لحاظ رویکرد شخصی‌ام، تداعی کننده یک مناظره موسیقایی بین شرق و غرب است، این قطعه به لحاظ ساختار، شامل دو بخش اصلی است. قسمت اول شامل طبقات چندگانه ریتمیک بوده که با ظهور دوره‌های ریتمیک و کاهش تدریجی تمپو به تضادهای متریک می‌انجامد. چند صدایی قسمت دوم در آواز دشتی ظاهر می‌شوند که در واقع سیری است در فضای فرم‌های آزاد و گسترش فضای مدال. هارمونی در این قسمت مبتنی بر تجربه‌ای است که از قرار گرفتن طبقات چند گانه صوتی، در محدوده‌های متفاوت فرکانسی مد حاصل می‌شود و من از آن به عنوان خوشه‌های صوتی ایرانی یاد می‌کند.

در قطعه «سیاه مشق» چه به لحاظ فرم و چه از منظر چند صدایی، رویکردی کلاسیک‌تر، حاکم است. ایده اصلی این موسیقی یک ترانه شیرازی است که در آواز دشتی ظهور کرده و در چهارگاه، همایون و بیات اصفهان به طرق متفاوت بسط پیدا می‌کند.

«مثنوی» هم طرحی است مبتنی بر بافت چند صدایی، که از موسیقی کلام اعضای ارکستر، گروه کر و همچنین چند بخشی‌های ارکستر زهی در سه مقام موسیقایی ایران تشکیل شده است که در کنار ترکیب رنگ‌های صوتی سازهای ایرانی در قالب بافت چند صدایی، ساختار اصلی قطعه را تشکیل داده‌اند. در ساختار هارمونی این قطعه، هم از فواصل مختص موسیقی ایرانی و هم از فواصل مبتنی بر اعتدال متساوی استفاده شده است. در بافت چند بخش این موسیقی سعی شده است از ساختارهای ریتمکیک و ملودیک ردیف دستگاهی موسیقی ایرانی در قالب بداهه‌نوازی استفاده شود.